Es-haghi اسحاقی

“..دل ما دریاییه
چشمه زندون مونه
چکه چکه های آب مرثیه خون مونه
تو رگ بودن ما شعر سرخ رفتنه
تن به موندن نمی دم
موندنم مرگ منه…
عاشقم مثل مسافر عاشقم
عاشق رسیدن به انتها
عاشق بوی غریبانه ی کوچ
تو سپیده ی غریب جاده ها
من پر از وسوسه های رفتنم
رفتن ورسیدن وتازه شدن
توی یک سپیده ی توسی سرد
مثل یک شعر پر آوازه شدن…”

راست می گویی که تکه تکه زندگی می کنیم، راست می گویی. یکبار به دوستی نوشته بودم که زندگی جمع نمی شود! هر تکه اش، هر سالش، هر ماهش، هر روزش، کناری، گوشه ای افتاده!
شاید بی دلیل هم نباشد که توی زندگی این طور تَرَک خورده ایم! با وجود این همه تناقض میان خواهش های ساده ی دلمان و واقعیت های دشوار روبرو
و ما توی انبوهی ِاین روزها و لحظه های متراکم، گاهی با خودمان فکر می کنیم که از اول دقیقا قرار بوده است چه کار کنیم!؟ و گاهی حس می کنیم که حتما زندگی قرار بوده جور دیگری باشد! و گاهی هم برای تسکین خودمان حدس هایی می زنیم که حتما جایی اشتباهی پیش آمده و…

پ.ن:چند باری متنتان را خواندم خانم اسحاقی! خیلی عالی نوشتید

سلام عزیزکم وچه خوشحالم که می توانم باز هم بیایم بازهم بی آنکه زحمتی برایت باشم بیایم آرام آرام کنارت وغبار خستگی را بی آنکه حس کنی یواشکی بروبم..نازنینم..شب که می خوابم تکه های این پازل را جدا می کنم..وهر صبح تند تند قبل از رفتن می گذارمش کنار هم
گاهی بعضی از تکه ها گم می شود ..وای از آن گاهی وقتها که چه دستپاچه وهول باید همه جا را بگردم گاهی زیر فرش گاهی قاطی کتابهای کتابخانه گاهی قاطی ظرفهای کابینت گاهی قاطی اسباب بازی بچه..وبدتر آن وقتهایی که می روند توی سطل آشغال..وحشتناک است همه ی روز بوی گند آشغال با آدم می ماند بوی پس ماندگی بوی گندیدگی ..
یمکم..تصویرم تنها بسته به این تکه هاست..اگرچه تکراری اندو گاهی نه چندان زیبا..وهرروز کهنه تر ورنگ ورو رفته تر..اما من را می گویند. دیگر بازگشتی نیست..برای تصویر دیگری بودن وجمع کردن دوباره ی آن همه تکه وساختن دوبار ه شان انگار دیگر وقتی‌نیست دیراست..”وناگهان چه زود …”……………….

چه خوب…………
با هم به مرداب می رویم
و
تمام طول راه می خندیم
به وقتی که تو فکر مرا می نوشی
و من خنده های تو را می نویسم……
تا فقط به چراغی خیره شویم
و در نگاهی از هم بپرسیم
ببخشید ایستگاه رسیدن اینجاست؟!
راستی
من شما را نمی شناسم؟

خط اول ماه
خط دوم زیبایی
اشتباهات تایپی رو بذارید به حساب خستگی چشم و دل…

در این شهر شلوغ هنوز هم گوشه ای آسمان مال من است!
به خودم دلداری می دهم که هنوز زنده ام تو زنده ای …
و نرگس ها هنوز گل می دهند.

هرروز نوشته هایت را می خوانم.اما گاهی حوصله نوشتن ندارم،مثل امشب و حالم به هم می خوره از آدمهایی که نخونده می نویسن:خیلی عالی بود…

سلام دوست من
زیبا! و غم انگیز بود
«مرداب نوشت» یک پیش داوری به خواننده میدهد که از ضربه های متنتان می کاهد.

شب یلدای خوشی داشته باشید

حتی طولانی ترین شب نیز به خورشید می رسد . . .

مریم عزیز
درودهای گرم مرا بپذیر
یکبار دعوت کرده بودی که این پستت رابخوانم خوشحالم که فرصتکی دست داد
همین موضوع بحثی بود بین من و(مرداب) یکی از هم وبلاگیها
برایش نوشتم که کفگیر مدرنیته به کف دیگ خورده وجهان متمدن به سمت پست مدرنیته درگذراست
نقطه ی شروع ماجرا با اندیشمندانی نظیر نیچه شروع شد.
این روزوروزگار نکبت باروپرادبار کشورهائیست که بطور کلاسیک دوران گذر از سنت به مدرنیته را طی کرده اند مسلما این نکبت برای ماکه باپول نفت تاخرخره درمنجلاب(حیفم از کلمه ی مرداب می آِد)شبه مدرنیته فرو رفته وبزرگان وکارگردانان جامعه با مغز های قورباغه سانشان سنتی فکرمیکنند بیشتر وبیشتر است.به هرروی تا انقراض کامل دایناسورعای حاکم هم راه مدرنیته به روی مابسته وهم پست مدرنیته چیزی جزرویا برای ما نخواهد بود.با شما هم صداهستم که دردنیای اندوهباری زندگی میکنیم.به همین دلیل کافکا وبیان اندوه سورآلیستیش را باوردارم وشرح رقتبارزندگیمان بوسیله هدایت بزرگ را مرتب تکرارمیکنم
باادب احترام اشتیاق ومحبت بیکران