Es-haghi اسحاقی

درووووووود

همیشه اینجا برای ماندن و خیره شدن بهترین جاست

ممنون شاعر

ب——روزم

و منتظر دیدگاه خوبتان میمانم

مانا ماندگار

./

راست می گوید. اینجا هم خبری نیست جز میهمانی رنگ های سبز غرق در سرخی!!!!!!

چقدر دلم را به درد آورد این شعر ..
چه انتخاب زیبایی بود.چی می شد واقعا توپها را بغل کرد برای یک بوسه ..و در باغچه ی اجساد کسی &کسی را نمی کشت……جای قطره های خون گل میخک گذاشت… و در میدان جنگ کارناوال شادی براه انداخت…/…../…همیشه طعم بخصوصی دارد این وبلاگ.وقتی می آیی دیگر براحتی نمی توانی برگردی و وقتی برمیگردی آنقدر پرُی که دیگر نیازی به چیزی نداری..سپاس گزارم خانم اسحاقی عزیز…مهربانی شما هم چیزی از این وبلاگ کم نداره …ما داریم از شما یاد میگیریم :مهربانی را و چگونه نگریستن را ..

وووو

برای مایاکوفسکی که در “خطاب به سرگئی یسنین” شیوه پایان دادن به زندگی از طریق خودکشی توسط سرگئی یسنین را محکوم می کند اما متاسفانه خودش هم به همان طریق متوسل می شود .
چانه ام
می لرزددر میان بغض
آن گاه که
تو خودت ،خودت نیستی
سایه ات بر سر من
اما
تو خودت از سایه ات گریزان هستی

سلام مریم عزیز
این شعر و این انتخاب بسیار زیبا بود… مناسب با حال و هوای این روزها
سپاس از شما

آمده ام که سر نهم …

سلام

بتازید بتازید که چالاک سوارید ،،، بنازید بنازید که خوبان جهانید

سپاس از حضور ملموس . زیبای شما ….
تن گرم ظهری در خنکای سایه ی دیواری که با بهت بیراه نگاه ان سایه در معبد کنار باغ و ان کوچه ی پر درخت رویایی رو به زرینه ایی دور …آشنا … مملو از برگهای رنگی .. خشک .. با لرزش دل رنگی اتفاقی پاییزی .. در صدای خش خشی گنگ .. که نوسان رفتنت را زمزمه می شوند در تصویری به یادگار از استان پاک درختی که ارام در بستر خود ارمیده بود .. در چشمان من رویید
و شکاف سینه ی ان تبریزی بلند .. که گویی نوک نازکترین شاخه هایش .. کنار نسیم بی پروا در سکوتی سکر آور از لب آبی اسمان بوسه بر می داشتند

سلام مهربان بانو.
با احترام به خوانش شعر تازه ام دعوتید.
سپاس

خانم اسحاقی عزیز
شما لطف دارید. در مورد سرمایه گذاری کتاب به نظر من تمام سرمایه گذاری را باید ناشر انجام دهد. در جامعه ی ما تا اطلاع ثانوی هیچ چیز شفاف نیست . بنابراین خودمان را گول نزنیم و با طناب دیگران به ته چاه نرویم. ولی اگر به ناشری ایمان کامل دارید می توانید در سرمایه گذاری کتابتان شریک شوید در غیر اینصورت نه. این نظر من است.

سلام خانم اسحاقی

مدتی نبودم پوزش بابت تاخیر

انتخاب زیبایی بود مخصوصا با ترجمه ی خوبی که صورت گرفته بود خوانشش لذبخش و دوست داشتنی بود

ممنون از معرفی کتاب

با احترام من هم به روزم عزیز

سلام خانم اسحاقی…

از شعری انتخابی شما که یک سفارش ناب اجتماعی است بهر ه هابردم ضمن این که با شعری امدم مجالی اگر شد سری برسانید .

تو را من چشم در راهم…

هم خاکستر…

سلام.با کار جدیدی به روزم.

نمی دانم کجا می توان یافت مایاکوفسکی را
تنها می دانم
سوار بر دو چرخه
شعر می سرود
برای پیاده ها
بر علیه سواره ها
پ ن
می دانید چه لحظه ای کویر زندگی ام طمع دریا را چشید

سلام ……
خواندمتان ولذت بردم از زیبایی کارتون

دعوتتون می کنم به خوانش دو غزل واستفاده خواهم کرد از نظرات ارزنده تون
سپاس بیکران

گزیده های شما همیشه خواندنی اند خانوم
امید که روبراه باشید و سلامت
ودرود

درود

زیبا شعری از شما خواندم دوباره

در آتش عشق ،شعلـــــه ور شد فرهاد

آواره به هـــــــر کوه و کمر شد فرهاد

از تیشــــــــه شنید، قسـمت شیرین را

ای مرگ بیـــــــا، که با خبر شد فرهاد

با دواستکان رباعی آماده پذیرایی از ذهن خلاق شما شاعر گرامی هستم
بدرود

نگاه کنید!
موشکی آمده است
بام دنیا را مساحت کند.
آخر مگر مرگ می تواند
این قدر زیبا
برچوب فرشِ مجلای آسمان بازی کند؟
…………………
وقتی نیستید هم سر میزنم به اینجا

سلام
چه انتخاب خوبی بود .
از شاعری که دوستش دارم و عکسش همیشه در اتاقم به من نگاه می کند .
ممنون هم بابت شعر و هم کتاب .
[گل][خداحافظ]

سلام

منتظر بی تابانه هایت می مانیم نازنین

***

و اما

سال نو بر مدار رویش ، جوانه زدن و تازه شدن حلول می یابد

نوروز قاصد مهربانی است و پیام آور دویدن خون زندگی در رگهای آزادی و آزادگی ،

پس نوید رستن بر شما خجسته و دلتان چنان بهار در اندیشه ی رُستن باد

شاد باشید

زندگی تمامش یک «بازی» است، بازی مرگ و زندگی، درد و لذت، فقر و ثروت و …
و عجیب آنکه بشر متمدن امروزی از بلاهت و حماقت نیاکانش ذره ای کمتر ندارد.
جنگ ها و جدال های قبیله ای و نژادی و کشوری چه کم از نبردهای گلادیاتوری دارد؟
در این میان از یک شاعر لطیف دل چه برمی آید جز آنکه این سفاهت را به یک بازی احمقانه مانند کند و از این نظرگاه آئینه ای در برابر دیدگان دوداندود بزرگان شقاوت بگذارد.
«…جز به خاطر شکوفه های سحر آمیز نیست-
شکوفه های زردفام درختان قانقاریا
در باغچه ی اجساد…»
یاد شعر زیبائی از شل سیلور استاین عزیز افتادم:«…پارو بزن، پارو بزن قایقت را/ به‌آرامی در مسیر رودخانه، شاد و بی‌خیال/ که زندگی رویایی بیش نیست/ پارو بزن، پارو، پارو، پارو/ شاد و بی‌خیال، از میان روغن‌های ریخته/ لاستیک‌های کهنه، مفتول‌های زنگ‌زده/ قوطی‌های آبجو، جعبه‌های کیک/ لیوان‌های پلاستیکی، ورقه‌های آلمینیومی/ … / ما فقط پارو می‌زنیم، پارو می‌زنیم قایق‌مان را/ به‌آرامی از میان پلیدی‌ها / و هیچ‌کس، هیچ‌کس، هیچ‌کس، هیچ‌کس/ حتی ذره‌ای به این‌ها اهمیت نمی‌دهد…»
روح زیبایتان را باز می ستایم
ارادتمند
افشین خداشناس
۷فروردین۸۹
رشت

سلام مهربان

دلتان بهاری