Es-haghi اسحاقی

سلام خانم اسحاقی …

زیبا زیبا زیبا …

خیلی دوست دارم بدونم در چه مدت این فضا و کلمه ها و این وحدت

موضوعی شعر کنار هم قرار گرفتن …

ممنون از ثبت ایچنین شعر زیبایی …

دلم را ورق می زنم

به دنبال نامی که گم شد

در اوراق زرد و پراکنده ی این کتاب قدیمی

به دنبال نامی که من…

_من ِ شعرهایم که من هست و من نیست_

به دنبال نامی که تو…

_توی آشنا_ناشناس تمام غزل ها_

به دنبال نامی که او…

به دنبال اویی که کو؟!!

+زنده یاد قیصر امین پور

مدادت را از دو سو بتراش…
سلام خانم اسحاقی. بسیار زیبا بود.

شلام و درود
شعر جدید شما راخواندم مضمون روز و دردی ملموس داشت کلا من همیشه زبان و ترکیبهای واژگانی شما را دوست دارم . حس اندیشه و عاطفه در در کارهای شما به میزان مساوی برقرار است و این حس خوبی به مخاطب می دهد .
اما در این شعر در بخش :بیا تصنیفی شویم خیابانی
تا خوابگاه های بی خواب
شاید پلنگ/ چال کنیم
معده بابی سندز هم که از سنگ نیست
نمی دانم چرا احساس می کنم زبان شکسته شده و مضمون چون مهره هایی در این قسمت از هم جدا افتاده است در این قسمت روند کار کمی از شروع و پایانش دور مانده و یک ضربه کوچک در ذهن مثل علامت سوال مبهم ایجاد می کند .
لذت بردم
پایدار باشید .

سلام..مریم عزیز چقدر خوب و به جا نوشته ای..تصاویر ملموسی که مال همین روزهاست و البته بدون تاریخ مصرف..دستت درد نکند..عالیست…

درود دوست من

آفرین بر غیرت شما و شجاعت قلمتان .

بسیار گیرا و آتشین سروده اید . و در شعر نه چندان بلند تان جان

مطلب را ادا نمودید . هماهنگی کلمات آنقدر بالاست که گویی هزار سال

است که در کنار هم نشسته اند. نکته قابل توجه برایم این بود که چقدر

زیبا ضربه شعری تان را در همان ابتدا به گیجگاه مخاطب زدید و با قدرت

تا انتها با او همراه شدید و امید و آرامش را در دورنمایی نه چندان

دور نشانش دادید.

دست مریزاد.

پرتوان باشید.

( لطفا این قسمت از نظرم را برای ثبت حذف کنید:به نظرم ( و ما سطرهایی را در خاموشی به خاک سپردیم کمی از نظر قدرت کلام با سطرهای دیگر برابری نمیکند و در رده ی پایین تری قرار گرفته است .مضمون نهفته در این سطر بسیار جالب است و شاید یکی از قسمت های کلیدی این اثر باشد فقط انگار کمی با دیگر سطر ها از نظر فصاحت کلام نمی جوشد .جسارت مرا ببخش امید وارم که خاطر شما شاعر گرامی را نیازرده باشم)

سلام
سپاسگزارم که ما رو به این شعر قوی و زیبا مهمان کردی.
لینک من شدی

شاد باشی
حق نگه دار

این شعر سطر های خاموشی را در کرت کرت جانم به ارتعاش در آورد و شوق بیداری شان مشعل رو به موت چشمانم را به رستاخیز دعوت کرد
گاهی برگی ورق میخورد
و تو بی آنکه بدانی هفت رنگ از پروانه ای که از یاد برده بودی ، لابلای گلبرگ های خوشبوی کاغذ آبشار می شوند روی جوی کوچکی که نمی دانستی با کدام دست روی قالیچه ی ذهنت پهن شده است و میل جاری شدنش ، حدقه هایت را می سوزاند
گاهی وسط تمام سینه ها چشمی خیس است و میخواهد فوران کند
این شعر حکم نهائی همان چشم است
چند روزی است که از دو سو خود را می تراشم
سلام

خط سوم با ۴ نقاشی زیبا با موضوع رقص بروز است .
گمان می کنم دیدنشان خالی از لطف نباشد .
در انتظار دیدگاه شما
و درود

ساده و صمیمی اما با معنا برخلاف اکثر شعرهائی که این روزها خوانده ام حالکی داد شعرت

درود
می دانی که برخورد من با شعر فقط احساسی است. اما این شعر بسیار زیبا و قابل تامل بود. دست مریزاد

مریم عزیز انگار که شعرت صدای زخمهای کهنه ام را به روز کرد چه قدر دلتنگ بودم واقعا از دهلیز نمور همین تاریخ سبز می شویم
مرسی

به هر زخمه از زمختی جانم آوازی تر شکفته … سرد میخواند
و آن مسافر دل تنگ که در خلوت شبی سراسیمه با من گذشت
مضراب روییدن را بر جام غزلی ناتمام نگاشت

انسوی گنگ
پیچ بعدی
وقت لطیف فراغت در ترکیب حوصله ی
ترد لذت
می پیچد
عروج مفهوم کلام در سمت کبوترانه ای خوش

.. دوست خوبم بانو اسحاقی عزیز .. شعرتان مرا تا فراخنای جوهره ی شاعرانگی ها دوید …. بی تعارف عرض می کنم … صورت زیبای شعرتان حیف است که آغشته ی کلمات من شود … نگاهتان را دوست داشتم .. ای کاش .. شما در به روز شدن فقط برای ما شاعر باشید … نه دیگری … من شعرهایتان را بی دریغ می نوشم .. چشمه ی زلال شعرتان همچون گذشته و امروز .. جوشان . مستدام .. پایدار …

شما خواب بودید ای رسولان راه گم کرده
…

منتظر حضورتان هستم تا مرا بیاموزید

سهراب
ما عشق را
اگر نچشیدیم
آن را چو دسته گلی

بر روی آبهای روان دیدیم…

کم نوشتنم را به حساب بی حوصلگی ام بگذار.

درود

منتظر نگاه شما هستم دوست من.

می دانید که بسیار دوست دارم این ها را …

پایدار باشید

با درود! به نظرمن، آغاز هر شعری در تولید انرژی لازم برای حرکت آن، بسیار مهم است. شما با ارجاع مستقیم سطر اول به سطر سوم، حرکت شاعرانه ای را رقم زده اید. محوریت سطرها در مسیر متن هم خوب جا افتاده است. فقط در سطر ” معده بابی سندز هم که از سنگ نیست ” به بعد کمی ناهمگونی زبانی و معنایی به وجود آمده است.
از این که کاری با این مضمون آفریده اید، خیلی خوشحالم!
“

سلام گرامی
ممنون از لطفتان
با احترام جبران شد عزیز

تا دیداری دوباره

ارادتمند

بیدار شو!
سهراب کشان است.
قلمه اش را در همین شعر کاشته ام
می گیرد.

سطر اول کبود / در بند
سطر دوم ترسیده / خط خورده
تا این جای شعر را با شگفتی و هیجان خواندم.چرا؟ چون شعر اتفاق است.دارد در خودش رخ می دهد.اما این “بیا…”وحکمت گویی های شاعر،ازهیجانم کاست.مریم اسحاقی عزیز! باور کن اگربه شعر اعتماد کنیم و بگذاریم راه خودش را برود ،خود می داند که چه باید بگوید.
پر شعر باشی!

ممنون از دعوت شما
به شدت لذت بردم.تنها چیزی که می توان گفت همین است

حکایت جبر برامده از هستی با جبر امده بر هستی توفیر دارد
از این همه مفاهیم زالوی هستی بیزارم
نظر شما چیست خانم اسحاقی ؟
————————————————-
بی تابانه ها: تعبیر زیبا و در عین حال سختی ست جناب افشاری
جبر آمده بر هستی غیر قابل پذیرش تر است.

مریم جونم مثل همیشه خیلی قشنگ نوشته بودی. من واقعن شعراتو دوست دارم. به خصوص بعد از این هرج و مرج وحشتناکی که تو کشور شده شعرهای تو قشنگ تر هم شده به نظرم. چون احساساتت خیلی تحریک شده.

راستی خانومی مرسی خیلی از کامنتای خوشگلت. همیشه کلی ذوق می کنم کامنتاتو می بینم.

زود زود واسمون شعر بنویس که منم زود زود دلم تنگ می شه.

سلام دوست عزیزم
شعر تان با یک تلنگر شروع می شود
لگد بخاطر سهراب کشان
و بعد مرثیه ای برای سطرهای خاموشی که به خاک سپرده ایم و در پایان امید به گذر از همین دلیز نمور تاریخ و سبز شدن که هیجان و لذت از شعر را به اوج رسانده
خواندن نوشته هایتان برای من افتخار است

سلام دوست عزیز
سطر سطر نوشته ات را دوست می داشتم
سطر سوم، اول و دوم را
و آهنگ زیبای صدایت از پس کلمات.
و خسته گی و بغض سنگین این روزها در کلماتت جان گرفته اند و جاودان خواهند ماند.
مانا باشی دوست من.

اول سلام
ممنون از اینکه به شهر من آمدی
و
برای آمدن دوباره ات شهر را آذین بستم

سلام
مریم جان شعر جان داری سرودی .بعضی سطرهاشو دوست داشتم .اما اون معده بابی ….به نظرم زیاد با زبان کار جور نبود.

“موج سوم مبهوت… هیچ

احساسم را به خاک سپردم با دستانم کندم گورش را
…
با چشمانم بدرقه اش کردم
قلبم را میان نگاهش جا گذاشتم
عشقم را در عطز نفسهایش پرواز دادم
روحم را در آغوشش فراموش کردم
حال هیچم
مبهوت چون موج سوم
موج اول زلال… نگاه
موج دوم پاک… عشق
موج سوم مبهوت… هیچ
موج چهارم تنگنا… مرگ
مرگ احساس، روح، عشق”
سلام دوست خوبم
این شعرو از تو الهام گرفتم، امیدوارم منو ببخشی اگر یه جاهایی شبیه شعر توئه

مریم بانوی محتشم وعزیزوطنم راقربان وتصدق میروم
برایتان روزگارخوشی آرزو میکنم
آمدن به دیارتو وقت میطللبدکه بیائی وبگردی وبه اشاراتت ازین سوی به آنسوی جهان قلم سفرکنی ووقتی وقتش نیست سرافکنده ای سرافکنده میشوی ومغموم باید بروی ایکاش مجالی باشد که بیایم وبیاموزم
شعردهلیزت را با خودم میبرم که نقشش کنم به سینه ی پشوتن برای پنجشنبه ای که باید چهلم ندارا به عزا بنشینیسم.
اما شعری را که ازشاملو زده بودم با ادعای انتشار تازه اش دقیقا از تلویزیون بی بی سی گرفتم خیالتان راحت باشد که شعرمال شاملوست وبا صدای خودش اجراشد
برایت آرزوی سعادت وسلامت دارم
با احترام

مریم جان سلام.
خسته نباشی، شعرت زیباست.
شاید هم فراموششان گشته که سهراب مردنی نیست.
چلچله ها به خاطر سهراب است که به خانه بازمیگردند.
با آرزوی روزهای بهتر برای همه مردم جهان.
سعید از برلین.

سلام
به روزم !

مریم جان

آنگونه که تو می نوازی ……………….

اگر شاعر نشوم باید به احساساتم شک کنم

سپاسگزارم از حشور ارزشمند ات
با درود

بهسطر سوم لگدی زدم
بیدار شو
سهراب کشان است
خانم اسحاقی باور کنیدهمین سه سطر برای من کافی بود تا دیگر نتوانم
فکرم را متمرکز کنم.می خواندم به آخر شعر می رسیدم اما فکرم آن بالا
مانده بود. بیدار شو سهراب کشان است
دستمریزاد بانوی عزیز

همیشه شاعر و همیشه مانا باشی

در اربعین استاد محمد حقوقی با نقد شعری از شادروان بانوی شعر معاصر
فروغ فرخزاد چشم به راهم.

با درود و سپاس

سلام.. بی تابانه ، چشم به راه بازنوشتن شما می مانم و “قورت دادن” ؟! بی صداتر ز سکوتیم ولی گاه خروش / نعره ی ماست که در گوش شما می ماند …به امید روزهای بهتر

مریم بانوی عزیز
سلام
دهلیزتوراه به پشوتن بازکرد:
http://pashootan.blogsky.com/

بانومریم اسحاقی
مدیرمحترم وبلاگ:
http://www.es-haghi.com
نمیخواهم به بحث درازدامن”هنربرای هنریاهنرمتعهد؟”روی بیاورم که حالادیگربحث کهنه ایست وبسیارانی رادرطبقات اجتماعی متوسط به بالا خوشتراین است که:
فسانه گشت وکهن شدحدیث اسکندر
سخن نوآر،که نوراحلاوتیست دگر
بااین همه تادرجهان تن به مقابله‌ی باشلاق برمیخیزدوشلاق دردست جها ل
هرفریادی رادرگلوخفه میکندهنرحق نداردبه پیروی ازسرشت زیباتی خودکناربایستدوتماشاگرباشد.هنرحق نداردبه بهای حفظ خوددربرج عاج بنشیندوتماشاگرخونهای به ناحق ریخته باشد.به هرروی به همان اندازه که سرسپردگی هرصاحب قلمی به ائولوژی وقدرت شنیع است،دیدن ظلم وچشم بستن به روی آن بی دردی مشمئزکننده ای رانمودمیدهد.
به هرروی شعرازتجلی احساسات شروع وبه حکمت منتهی میشود.واین نقض قانون هستی است که احساس شاعرراه به ظلم نبندد وحکمتش دربیان حقیقت هستی ازعدالت فاصله بگیرد.
مریم بانوی اسحاقی بدون تردیدباگرایش به چنین حقایقی است که ازدردفرزندکشی(سهراب کشی)به فغان می آید.وازرنج اعتصاب غذای بابی ساندزمبارزایرلندی که به مرگش انجامیداشک میریزدوبغض درگلویش گلوله میشود.اوبه آنچه دریونان برادیپ شهریارگذشت ودرآن سامان پدرکشی رادرنهاد بشریونانی نهادینه کردآگاه است وازدرک عمق
تراژدی رستم وسهراب که برای همیشه فرزندکشی را باروجدان خفته‌ی ایرانی کردباخبراست.مریم دوست داشتنی است ونگاهش به هستی ازحکمت انسان دوستانه ای میتراود
بااحترام

سلامی دوباره و دعوتی دوباره
خوشحال می شوم اگر نقادانه بیایی

چکار کرده ای با واژه ها شاعر!
به یک معنا شعر وتفسیر با هم(یک شعر ناب و تازه)
/بیدار شو!/
(سطر دوم نرسیده/خط خورد)
ای کاش هیچکس خط نخوردکه فصل سرد و سهراب کشانست…
/قمه اش راهمین شعر کاشته ام/
(بیاتصنیفی شویم خیابانی)
نمیدانم چرا دوست دارم بخوانم/ همین شهر کاشته ام
شاید بخاطر تصنیفی است که می خواهد خیابانی شود.
/می گویم مدادت را از دوسو بتراش/
/امتحان کنکور است/
محشر به پا کرده ای،خلسه ای تزریقی
همیشه به پا باشی و به دست که جهاد کرده ای بانو

سلاسسسسلام خانوم اسحاقی………
من هر شعری را میخوانم معمولن به یاد داستانی می افتم ابتدای شعر شما مرا ه یاد داستان سهراب کشان بیژن نجدی انداخت و در تنه هم با اوردن پلنگ بیشتر نزدیک شدم به ان مجموعه ……… کار موفقی بود و سطرهای خوبی مثل “میگویم مدادت را از دو سر بتراش” بتراش” یا قلمه اش را در همین شعر کاسته ام میگیرد” و کا ر علاو ه بر سطر در روایت هم خوب بود و نیاز به خوانش مجدد را میطلبد اما سطر خوابگا های بی خواب کمی شعاری بود هرچند میشد حلقه ایی پیدا کرد با سطرهای نخست.
خوشحال میشم نگاه و نظرتونو در مورد کارهام بدونم

سلام خانم اسحاقی عزیز

چه شعر محکمی
خیلی خوب بود
خیلی

بعد از اینهمه دوری شعر بسیار قدرتمند و با ارزشی خواندم

راستش یک لحظه گفتم اگر مریم اسحاقی شاعر است پس من چی هستم؟

واقعا شعر ارزشمندی بود
درود و درود

قسمتهای انتخابی من کل شعر است
واقعا به وجد آمدم

خوشحالم از خوندن این شعر

راستی
با دو شعر برگشتم از کجا نمیدانم

با درود و احترام
مهران سیدی

لگدی از برای بیداری و هشیار ساختن آنی که می تواند و می بایست هشیار باشد چرا که کشان است و شاید کشان کشان است و نه شاید که حتما .
اگرم که این کشتگان این عاشق ترین زندگان چنان قلمه شمعدانی باشند اما کشان آنان فاجعه است در جایی که انسان موهبتی برای خدا و خاکیان است .
اگر من بودم خشونت لگد را با آرامش تلنگر جابجا می کردم که می دانم شعرهای این سرزمین جامه خواب به بر ندارند اگر که وقتی کشان است باید مجکم تر در صور بیداری دمید
اگر من بودم پلنگ را برای فتح ماه باقی می گداشتم و گراز و بوزینه را چال می کردم
و من مدادم را و ما مدادمان را مدتهاست برداشته ایم برای آنچه که باید قول می دهم برداشته ام شک ندارم در این سرزمین بارها و بارها سطرهای اول و دوم و سطر خاموش به خاک سپرده شده ایم
با آنکه زبان شعری من با این زبان که شما ارائه می دهید متفاوت است اما از ساختار یعنی بقول ضیاالدین ترابی در کتاب بامدادی دیگر عامل بنیادی آن لذت بردم