داستان انت عمری

انت عمری

نام داستان: انت عمری
نویسنده: مریم اسحاقی

منتشر شده در سایت ادبی عقربه

« عاشق دارم… عاشق دارم…»
زن غلتی توی تخت زد. پلک هایش را بر هم گذاشت و لبخند زد. صدای قلبش را می شنید. دلش می خواست بدود. ساعت سه صبح بود و هنوز خوابش نمی برد. می توانست بلند شود و بدود. می توانست ساعت ها به خودش توی آینه خیره بماند و لبخند بزند. می توانست بدون دلهره و تشویش با صدای بلند بخندد. چه قدر ترک های گوشه ی دیوار زیبا بودند. چه قدر صدای جیغ و گریه ی دختربچه ی همسایه دل انگیز بود. صدای زندگی. چه قدر ترانه توی سرش بود. با پا ملافه را زد کنار و انگشت اشاره ی دستش را آرام بوسید. دوباره ملافه را کشید روی سرش. می توانست خاطره ای را به گوشه ی دنجی از دلش ببرد و مزه مزه اش کند.
«عاشق دارم… عاشق دارم…» اِما همان طور که این جمله را تکرار می کرد و می خندید، رو کرد به نویسنده و گفت: بس است! در اوج همین شادکامی، در همین تب می خواهم از کتاب بزنم بیرون.
نویسنده گفت: نه! کتابم را ترک نکن. تو در این صفحه در اوج هستی. هرگز چشمانت به این بزرگی، به این سیاهی نبوده و این اندازه عمق نداشته است. زندگی بیرون تاریک است. خیلی تاریک تر از کتابِ من. بیرون از شادکامی خبری نیست. تو رنج خواهی برد.
زن نگاهش لغزید روی صفحه ی بنفش موبایل: سلام . کجایی. ناپیدایی.. نگران شدم.
اِما گفت: آقای نویسنده! همین الان که من را می نویسی عاشقم هستی. نگاه کن! پیش از این که من را بنویسی چه مناسکی داری. دست توی موهایت می بری و نگاه به خودت توی آینه می اندازی. یعنی در اوجیم. بعد رفته رفته همه چیز رنگ می بازد. بی تفاوت می شوی. می دانم. اولین بار که بدون نگاه کردن به خودت و موهای چربت بیایی سراغ من، دیگر تمام است.
نویسنده سیگارش را توی زیرسیگاری خاموش کرد و گفت: نه! نه! صبر کن! موهای تابدار خرمایی ات را ببین. روی دستم، روی کتم، روی همین مداد که تو را می نویسد، حتا توی چشمم هست. در همین کتاب بمان. تو رنج خواهی برد.
اِما سرتا پا می لرزید و گفت: شما نویسنده ها دزدید. تو قادر نیستی عاشقم باشی. تو فقط در برابر کلماتت مسئولی. تابی از موی من می دزدی و چشمی از زنی دیگر. می بینی! همه ی عشق ها دنباله ی هم هستند. مثل نقطه های روی یک دایره.
اِما به هق هق افتاد، با ورق پاره ای که دور خودش پیچیده بود، اشک هایش را پاک کرد و گفت: نه نمی توانم. باید در همین نقطه ی اوج، در همین لحظه که شادمانم کتاب را ترک کنم.
.
نویسنده ورق کتاب را آرام از روی شانه های اِما سُراند و از دورش باز کرد . دست برد توی موهای اِما و لبش را نزدیک برد و گفت: تو همین گونه زیبایی. توی کتابم می درخشی. من، تو و رودولف خوشبختیم. می توانی نیمه شب ها از میان چمنزار و جنگل بدوی. رودولف، بی تابِ در آغوش گرفتن توست.. گریه نکن! ببین تمام کلمات خیس شدند. حروف الفبا را ببین. من فقط همین یک نسخه را داشتم.
اِما سرش خم شده بود روی شانه: تو… تو… روحم را مسموم کردی. خودم ادامه ی طرح ات را خوانده ام. می دانم قرار است در صفحه های بعد عاشق نداشته باشم. هق هق کرد و کاغذ را مچاله کرد و پیچید دور پاهایش و نشست گوشه ی اتاق: آن صفحه که چند شب پیش نوشتی، خواندم. همین الان می خواهم زنده شوم. همین الان که عاشق دارم می خواهم از کتاب بزنم بیرون.
می دانم تو مرا خواهی کشت. عاشقم به من خیانت خواهد کرد ودر پایان کتابت خودکشی خواهم کرد. من در صفحه های این کتاب محو خواهم شد، تحقیر خواهم شد. من جهان تاریک کتابت را دوست ندارم. می خواهم سرخوش و شاد زندگی کنم. دلزدگی و ملال این صفحه ها را دوست ندارم.
نویسنده گفت: باور کن کتاب من روشن تر از بیرون است.
نویسنده اِما را کشید سمت خودش و ورقی از کتاب پاره شد. اِما برهنه ورق پاره ای را پیچانده بود دور خودش و می دوید. به پشت سرش نگاه نمی کرد. نفس نفس می زد و دور می شد. می دوید. نه سرمای هوا را حس می کرد و نه خیسی چمنزار و گل و لای آزارش می داد. پایش توی چاله ای افتاد و گل و آب لب پر زد روی پاهای لختش. احساس سبکبالی می کرد.
نویسنده داد زد: برگرد. برگرد. منتظرت هستم برگرد. جهان تاریک است.
نویسنده نشست پشت میز و دست برد توی موهایش. بلند شد و ورق پاره هایی که پشت سرش ولو شده بود از روی زمین برداشت و نگاه کرد:
« اِما شبیه همه ی معشوقه های دیگرش بود و با از بین رفتن جاذبه ی تازگی که کم کم چون جامه ای پایین می افتاد و آن چه برهنه بر جامی ماند و به چشم می زد یکنواختی ابدی شور بود که همیشه به یک شکل و یک زبان است. با آن همه تجربه ی عملی که داشت، تفاوت احساس ها را در ورایِ همسانی بیان آن ها تشخیص نمی داد. از آن جا که…» دیگر خوانده نمی شد.
اِما دوید. هوا هنوز روشن نشده بود. پنجره ها تاریک بودند. زن روی برگ ها می دوید. گوش تیز کرد. صدای نفس نفس خودش بود و صدای خش خش برگ ها. انگار جهان د رخواب بود. خسته شد و روی نیمکتی نشست. سوز سردی می آمد. برگ های خیس از شبنم، قهوه ای و نارنجی روی نیمکت پخش و پلا بودند. کاغذ را پیچید روی شانه هایش. صدای کاغذ با صدای خش خش برگ ها قاطی شد. روبه روی نیمکت، پشت پنجره ای، چراغی روشن شد. نور از پشت پرده ی نارنجی می تابید. زنی با موهای شرابی پنجره را باز کرد و لیوانی آب سرکشید. خیره به دورها بود. اِما نمی دانست خواب است یا بیدار. سر روی نیمکت گذاشت و خوابش برد.
زن خواب آلود پتوی نارنجی قهوه ای خالدار را کشید روی خودش. غلتی زد و دست دراز کرد سمت موبایل. لاک سبز رنگ و بسته ای قرص افتادند روی زمین. اِما دلش می خواست برود جلو و لاک را به دست بگیرد و بکشد روی انگشت هایش. غم آلود به رنگ سیاه و سفید و درهم برهم خودش نگاهی انداخت. دوباره خیره خیره به زن نگاه کرد، موهای شرابی اش ولو بود روی بالش. بالش را تکیه داد به پشتی تخت و کمی سر بلند کرد و از وایبر پیام داد: سلام صبح روشن.
اِما لبخند می زد و با هیجان سرش توی موبایل بود. با دست های عرق کرده کاغذ را پیچید دور خودش. حتما دیشب که می خوابیده لبخند زده و می گفته: عاشق دارم… عاشق دارم.
اِما نگاه انداخت به صفحه ی موبایل: می آی زود؟
زن تایپ کرد: هنوز نرفته..
زن لَخت و با لبخند از تخت آمد پایین. دمپایی سبزرنگی که کنار تخت بود به پا کرد و رفت جلوی آینه. اِما از توی آینه لبخند زنان به زن نگاه کرد و به لباس ها و شال های سرخابی و سبز زن که روی صندلی ولو بود. زن گوش داد: صدای ترق توروق قوری و صدای به هم خوردن قاشق و چنگال.. حتما دنبال قاشق چای خوری می گردد… آها پیدا کرد… حالا صدای هم زدن چای… صدای محکم باز و بستن در یخچال و شُرشُر شیر آب که توی لیوان می ریزد… حالا صدای کشیدن چوب صندلی روی کف آشپزخانه و صدای هورت کشیدن چای و سرفه ای که تا پایان جهان ادامه دارد.. اِما دندان هایش را فشرد. زن موهای شرابی اش را جمع کرد بالای سرش، گوشی را گذاشت کنار تخت و از اتاق رفت بیرون. چای ریخت و نشست کنار پیشخوان آشپزخانه روبه روی مرد.
مرد گفت: چطور بلند شدی؟
زن قاشق را تق تق توی لیوان چرخاند و گفت: کسلم. خوب نخوابیدم.
مرد با زبانش پنیر خامه ای را روی لثه و دندان ها کشید: پدر مهندس خسروی مُرده. ظهر نمی آم. می رم مراسم.
زن گفت: زنیکه دیروز اومده بود آرایشگاه. زنِ خشکشویی سرکوچه رو می گم. پنجاه سالشه ها. پشت گردنش خال کوبی داشت. حدس بزن چی نوشته بود.
مرد گفت: آها
زن گفت: حواست کجاست؟
مرد گفت : ابلاغ آقای امیری هم شده برای من دردسر.
زن گفت: پشت گردنش رو می گم. نوشته بود انتَ عمری. ولی خودش می خوند: انتِ عمری. خیال کرده ما خریم. موهای خاکستری اش رو سه سانتی کوتاه کرده بود با گوشواره های فیروزه ای آویز. گفت با یه گروه خانم دارن می رن.
مرد گفت: یه تیکه نون بده.
زن سبد نان را سُراند و دست گذاشت روی بخار چایش و گفت: می رن دوبی.
مرد سینه صاف کرد و گفت می رم دوش بگیرم.

زن رفت توی اتاق و دوباره دراز کشید.
سرش توی گوشی بود و داشت می نوشت: هزار سال طول می کشه تا از دربره بیرون.
اِما گوش داد. زن گوش داد. صدای قیژِ در… صدای پاهایی که به طرف حمام می رود… صدای در حمام که قیژ بسته می شود… صدای دوش آب… صدای دوش آب… صدای محکم باز و بسته کردن در یخچال و شُرشُر شیر آب که توی لیوان می ریزد… حالا صدای کشیدن چوب صندلی روی کف آشپزخانه و صدای هورت کشیدن چای و سرفه ای که تا پایان جهان ادامه دارد… اِما چشم هایش را بست، زن دندان هایش را فشرد. صدای به هم خوردن کلیدها روی جاکلیدی و صدای باز شدن در کیف… حالا صدای بسته شدن … شترق صدای بسته شدن در جا کفشی… صدای پیچاندن و باز کردن درِ خانه و آرام صدای بسته شدن…
زن نفس آرامی کشید. اِما ساکت بود. زن از تخت آمد پایین و نوشت: رفت. شکلک خنده فرستاد و دوباره یک شکلک چشمک.
اِما نگاه به زن کرد. حرکاتش تند شده بود. انگار آن زن ولنگار و بی حال یک ربع پیش نبود. حوله ی گُل گُلی سرخابی آبی را از توی کشو برداشت و آواز خوانان رفت توی حمام. در حمام را نیمه باز گذاشت و گوشی را گذاشت روی پادری . صدای آوازش با صدای دوش آب در هم شد. چند دقیقه بعد با پاهای خیس با حوله آمد بیرون و رد پای خیسش روی پارکت ماند. نفس نفس می زد. موهایش را تند تند با حوله خشک کرد. اِما نگاه می کرد..« روز کم کم سر می زد. اما از دور خانه ی رودولف را شناخت.که دو بادنمای دُم چلچله ای ش در سفیدی سحرگاه سیاه به نظر می آمد. اِما وارد شد، انگار که دیوارها با نزدیک شدنش خود به خود از هم باز شدند.. اِما دستگیره ی دری را چرخاند و یکباره در ته اتاق چشمش به مردی افتاد که خوابیده بود. جیغی زد. رودولف بود. رودولف پیاپی می گفت: تو اینجا! تو اینجا! چه جوری آمدی؟.. پیرهنت خیس شد!…»
زن عطر کوکوچانل را برداشت و دو پاف زد زیر گردنش و خودش را در آینه برانداز کرد. صدای موبایلش بود، اس ام اس رسید: چند روزی می رم سفر. قرارمون باشه واسه بعد… می بینمت… چشمک…
اِما نگاه کرد. دست زن می لرزید. ولو شد روی تخت و نوشت: اوکی.
سینه اش بالا پایین می رفت. پره های بینی اش می لرزید. اِما سردش شده بود. پس پس رفت و ورق پاره های کتاب را دور خودش پیچید. بی تاب بود. در گوشش پیچید: قوی باشید اِما. قوی باشید! من نمی خواهم زندگی شما را به بدبختی بکشانم.
نویسنده از پنجره به بیرون نگاه کرد و به نوشتن نامه ی رودولف ادامه داد: زمانی که شما این سطور غم آلود را می خوانید من دیگر دور شده ام….برخواهم گشت؛ و شاید بعدها در کمال خونسردی با هم درباره ی عشق قدیمی مان گپ بزنیم. بدرود!
اِما نامه را دوباره خواند و از خشم پوزخند زد. هر چه بیشتر توجهش را بر آن متمرکز می کرد افکارش آشفته تر می شد. رودولف را می دید. صدایش را می شنید. حس می کرد دارد خفه می شود. دلش می خواست زمین ویران شود.»
اِما سایه وار در خانه می دوید. هق هق می کرد و می دوید. می خواست دوباره برگردد به همان صفحه ای که آمده بود. زن دراز افتاده بود با دهان باز و پلک های بسته و دست های شل و بی حرکت. از چشم هایش رشته اشکی روی بالش می ریخت. ناگهان صدای هق هق زن بلند شدو عق زدن هایش و دویدن به طرف دستشویی. گوشی زن افتاده بود روی تخت و دو شکلک غمگین رویش ظاهر شد و یک قلب کوچک.
اِما توی ورق پاره اش می لرزید. کز کرده بود گوشه ی تخت. کرم موی ولو روی میز آرایش، اسپری، لاک سبز رنگ، برُس مویی که همین چند لحظه پیش موهای شاد و شرابی زن را شانه می کرد. شال سرخابی روی صندلی. دستبند با سنگ های عقیق و فیروزه ای ، همه هجوم آوردند توی سر اِما. زن می لرزید. اِما زانوهایش را بغل کرده بود، به نظرش آمد گوی های کوچکی به رنگ آتش در آسمان می ترکد و چون گلوله هایی رخشنده پهن می شوند. می چرخد و می چرخد. در وسط هر کدام از آن ها صورت رودولف به چشم می آمد. گوی های تکثیر شدند. به هم پیوستند . در تن او فرو رفتند. سپس همه چیز ناپدید شد.
زن سردش شد. اِما ورق پاره را دور خودش پیچید. درد گنگی در تنش حس کرد. رنجی ناشناخته در تنش می پیچید. و مانند ابرها تغییر شکل می داد. اِما توی ورق کاغذ کز کرد و در خلسه ای فرو رفت. برمی گردم. برمی گردم. تاب این همه هیجان را ندارم. هوا تاریک روشن بود. نویسنده دوباره نوشت: عاشق دارم… عاشق دارم…اِما پا به جادویی می گذاشت و زندگی معمولی هر روزه، فقط از دورها، از پایین، در سایه، از لا به لای این بلندی ها به چشم می آمد.

مریم اسحاقی
منتشر شده در سایت ادبی عقربه

Be Sociable, Share!

پاسخی بنویسید

*